Helen van de vaderwonde (1): Het moment waarop jouw helingsproces begint
Door Katrien Debevere
Dit is de eerste blog in een nieuwe reeks over het helen van de Vaderwonde. Een thema dat diep weeft door generaties heen, en dat ons vaak onbewust vasthoudt in patronen die we pas later herkennen. Vandaag deel ik met jou hét moment.
Ik weiger jou te geloven
“Ik weiger jou te geloven”
Met deze eerste woorden, koos mijn vader om zijn antwoord op mijn hulpvraag te formuleren.
Met die zin, reet hij ineens een reeds jarenlange etterende wonde in mijn lijf en in mijn hart, definitief open.
Wie al enige weg heeft afgelegd op het bewustzijnspad, herkent dit wel: hét moment.
Hét moment
Hét moment waarop je met één zin, één woord, één geur, één blik of één toon een soort blikseminslag in je hele systeem ervaart waarop je hét ziet.
Waarop je inziet waar de oorsprong van een patroon zit. Waarop je ziet bij wie die eigenlijk hoort. Waarop je inziet hoe groot het is. Waarop je de vele vormen ziet waarop dit patroon in je leven gewoekerd heeft. Waarop je inziet hoezeer je er zelf in verstrikt zat. Jarenlang.
Tegelijkertijd brengen jaren ervaring in proceswerk en verwerking de wijsheid dat dit een startsein is. Slécht een moment, dat een proces in gang zet waarbij dit patroon doorbroken zal worden.
Dit éne moment – die aanvoelt als een donderslag bij heldere hemel – zal ook hoogstwaarschijnlijk het definitieve moment zijn. Wat zoveel wil zeggen als het allerláátste moment waarop dit onbewuste patroon je leven zal domineren. De woekering zal plaats maken voor opkuis. Voor ruimte. Voor iets ánders.
Dit allerláátste moment is tegelijkertijd ook het alleréérste moment: voor de allereerste keer zal ik niet reageren volgens een grijsgedraaid scenario vol verdediging, uitleg, teachings, wanhopige pogingen erkend te worden, maar zal er een antwoord geformuleerd worden vanuit een juistere plek.
Trust the process
En zo kom ik, zoals intussen reeds ettelijke keren, in mijn proces.
Elke keer weer, is de allereerste uitdaging aan de start van zo’n proces, zo vlak na de AHA-erlebniss om te kunnen blijven staan bij het ongemak van beide betekenissen.
Er ís nog geen vertrouwen in dat proces, er is enkel ongemak. Die hoort bij het herkennen van een patroon en onlosmakelijk daarmee verbonden: het erkennen van een trauma. En dat alleen al is niet tof! Er is een reden dat we allemaal zo’n gecompliceerde copingmechenismen ontwikkelen, namelijk om onszelf te doen geloven dat er géén pijn is. Het inzicht dat er dan wél trauma zit, doet een gigantische bubbel barsten in je eigen “make-believe-story”. Dat. Is. Niet. Tof.
Laat dus staan dat je aan de start van je helingsproces vertrouwen zou voelen? Jij lijkt zelf de grootste gaslighter te zijn. Verwarring, shock, ongemak en zelfs uitgesproken wantrouwen: dat zijn de ingrediënten waaraan je de start van een helingsproces herkent.
Vertrouwen, zoals altijd, groeit along the way.
Je hebt erdóór te gaan
Je proces aangaan, is dat trauma verwerken. Vertrouwen is de beloning op het einde.
En toch wérkt “pijn verwerken” niet helemaal volgens een rationeel, lineair schema. Als je denkt dat je na hét moment zomaar eventjes kunt zitten contempleren en je nieuwe-jij na een denknamiddag geboren wordt: think again.
Tegelijkertijd is het net “bewijs”, zo je wil, dat het om trauma gaat. Wanneer je aan jezelf merkt dat alle mogelijke vormen van errond gaan in actie schieten.
Trauma (jouw onverwerkte pijn) is namelijk zo wijs. Ze is zo intelligent. Ze is zo ontworpen om je te beschermen tegen de pijn-van-toen, dat dat proces pas wérkelijk kan starten wanneer je voorbij de weerstand geraakt.
Als een soort strategische eerste peleton, die je moet zien door te komen. En het is aan jou om die defense te doorbreken.
De weerstand doorbreken
Wat volgens mij de meest effectieve ammunitie is bij coping-defensie?
- Mildheid
- Vertraging
- Verstilling
Met alle mildheid die ik in mij heb kijk ik naar mijn mechanismen. En ik zie mezelf bezig. Ondanks alles toch zeer gedisciplineerd prioriteit maken van mijn onderneming. Want stel je voor dat er ergens een social te weinig gepubliceerd wordt.
Met mildheid kijk ik naar de groeiende rigiditeit naar mijn dochter en echtgenoot toe. Met extreme mildheid kijk ik naar de kramp in mijn lijf waarbij ik mezelf zie happen naar adem, mijn kin in de lucht zie steken om maar te blijven staan en niet af te wijken van mijn plannen, want “ik moet mezelf au serieux nemen”.
Uhu. Het is de mildheid die me toelaat de laptop toe te klappen en mijn to do’s in te ruilen voor toestemming om bij klaarlichte dag mijn jogging aan te doen, thee te zetten en in de zetel te gaan zitten (of erger: liggen!) onder een dekentje (vertragen) om mij dus slecht te voelen. Zo noemen we dat dan: we voelen ons slecht.
Terwijl het tegelijkertijd stiller wordt.
De eerste tranen: ijs dat smelt
En omdat de mildheid stilletjesaan de overhand neemt, breekt er iets in mij open en komen die tranen.
In mijn praktijk verwoord ik het altijd als “dat is het ijs dat smelt”.
Tranen zijn letterlijk het bewijs dat wat vastzit, wat vastgehouden wordt door die defense, dat dat mag ontdooien. Die tranen zijn de geheime sleutel van verharding naar verzachting. Van bevriezing (freeze) naar ontdooien.
Pas wanneer we die tranen toelaten, mag je je eerste vertrouwen voelen: want je voelt je niet slecht. Je vóelt gewoon terug.
Pas wanneer we terug tegelijkertijd denken, waarnemen én voelen, mogen we en kunnen we erop vertrouwen dat we als volwassenen ons proces aangaan. Pas dán zijn we in staat om de veelheid werkelijk in te sluiten. Zónder schadelijke copingmechanismen.
De Vaderwonde
Pas dán voel ik, werkelijk zonder enige schuldwijzing en met volledige aanwezigheid bij mezelf: ik sta op het punt mijn vaderwonde te helen. Het is zover. Eindelijk.
Het helen van de Vaderwonde is geen rechtlijnig pad, maar een proces van vertragen, mildheid en telkens weer kiezen om te voelen. Hét moment kan aanvoelen als een donderslag bij heldere hemel, maar tegelijk opent het de deur naar verzachting, vrijheid en een nieuwe manier van aanwezig zijn.
Misschien herken jij jezelf in dit verhaal?
- Had jij ook ooit zo’n moment dat alles ineenklapte, maar tegelijk helder werd?
- Voel jij de verwarring, het ongemak of de weerstand wanneer een oud patroon zichtbaar wordt?
- Ben je ook moe van altijd maar opnieuw dezelfde verdediging te moeten opbouwen?
Dan is dit misschien het juiste moment voor jou.
Ik begeleid je graag in een systemische sessie of een diepgaand traject, waarin je veilig de bedding vindt om jouw Vaderwonde te helen.
Boek hieronder jouw gratis en vrijblijvende matchcall:
