Waarom je baarmoeder meer is dan een orgaan
Door Katrien Debevere
Wanneer je baarmoeder zich laat voelen zonder medische reden, kan dat een diepere boodschap dragen. In deze blog neem ik je mee in mijn persoonlijke ervaring van innerlijk ontwaken, collectieve herinnering en de stille roep naar creatie en regeneratie. Een uitnodiging om te luisteren naar het veld van je lichaam — en wat zich daarin wil tonen voor jou, voor de Aarde, en voor de toekomst.
Mijn baarmoeder spreekt
Er zijn nachten waarin ik wakker word. Niet omdat er zorgen zijn, maar omdat er iets binnenin zich roert. Alsof een onzichtbare hand me aanraakt vanbinnen. Een beeld. Een gedachte. Een klank. En dan stroomt het… ideeën, ingevingen, een weten dat geen woorden nodig heeft.
Mijn lichaam, en meer bepaald mijn baarmoeder, laat zich voelen. Niet als een kramp, geen bekende menstruatiepijn, geen samentrekking van spieren aan de buitenkant. Maar iets anders. Dieper. Een trilling in de leegte. Een aanwezigheid in de holte.
Een soort… roep.
Niet pijnlijk zoals we pijn kennen. Eerder een scherpe fluistering vanuit het niets. En toch zó duidelijk. Mijn baarmoeder leeft. Ze leeft voorbij de cycli. Ze leeft voorbij de vruchtbaarheid. Ze leeft voorbij het verlies. Ze spreekt.
Stil worden. Luisteren.
Er is iets in mij dat dit niet medisch wil verklaren. Dat geen diagnose zoekt. Geen urgentie voelt. Alleen maar: rust. Overgave. Luisterbereidheid.
Alsof er een kampvuur brandt tussen mijn hoofd, mijn hart en mijn baarmoeder. En het vuur vraagt geen oplossing. Alleen aanwezigheid. Geen oordeel. Alleen aanwezigheid.
De leegte als portaal
In die trilling voel ik soms ook de echo van verlies.
Een baarmoeder die geen nest meer is. Een plek die ooit leven droeg, en nu stil geworden is. Maar stil zijn betekent niet leeg. In die leegte leeft iets. Iets ouds. Iets nieuws. Iets dat roept, niet alleen voor mij. Maar voor een groter veld.
Een toekomst die niet vastligt in vormen of verwachtingen. Een toekomst die vraagt om gevoeld te worden, zelfs als er geen vruchtje is. Zelfs als het kind niet komt.
Want dat is de paradox: pas wanneer we in “het niets” durven gaan staan, voelen we dat daarin de kern ligt van “het ontstaan”.
Een oproep tot herinneren
Wat als onze baarmoeder niet alleen een fysieke plek is voor leven, maar ook een energetische plek van herinnering? Van Aarde. Van oorsprong. Van Creatie. Een kanaal dat ons verbindt met de ritmes van de maan, de seizoenen, de cycli van dood en wedergeboorte.
Wat als regeneratie geen abstract begrip is, maar een levend principe?
Zoals een hagedis haar staart opnieuw laat groeien – pas nadat ze die eerst volledig heeft losgelaten.
Dat vraagt moed. En bereidheid tot sterven. Tot ruimte maken.
Een roep naar samen
Mijn baarmoeder roept ook anderen op. Vrouwen. Zielen. Lichamen. Cirkels. We hoeven dit niet alleen te dragen. Integendeel. Het collectieve veld is voelbaar. En hoe meer vrouwen deze fluistering erkennen, hoe luider ze wordt. Niet in volume. In waarheid.
Ze roept ook hém. De man. Niet als redder. Niet als tegenpool. Maar als drager. Als beschermer van het levensveld. Als besef dat de Creatie zowel haar als hem nodig heeft – in afgestemde verantwoordelijkheid.
Toegepaste zachtheid
In een wereld die verandering roept, voel ik hoe belangrijk het is om eerst stil te worden. Om leeg te durven zijn. Om ruimte te laten ontstaan waar vernieuwing geboren kan worden. Niet hervormen, maar regenereren. Vanuit het niets. Vanuit de baarmoeder.
Voel je deze roep ook in jezelf?
Misschien beweegt er iets in jou dat geen woorden nodig heeft. Een herinnering. Een verlangen. Een niet-weten dat eindelijk wil ademen.
In het najaar zijn er weer opstellingsdagen. Momenten van bedding, van waarheid, van zien en gezien worden. Je hoeft niets te begrijpen of uit te leggen. Alleen aanwezig zijn. Alleen voelen wat zich aandient.
We brengen het innerlijke veld in beweging — zacht, waarachtig, gedragen.
Voel je welkom. Jij en jouw baarmoederwijsheid.
Klik hieronder om je plek te claimen voor één van de opstellingsdagen:
